Hazing – niewinna zabawa, czy okrutna tradycja?

Hazing, czyli zjawisko (phenomenon), które w Polsce znamy pod nazwą fali, chrztu, kocenia lub otrzęsin, to termin używany do opisywania praktyk mających na celu wprowadzenie (induction) nowej osoby do grupy. Zachowania takie mogą być żartobliwe i zabawne, ale coraz częściej przybierają postać upokarzania (humiliate) i znęcania się nad nowicjuszami (freshman).

Hazing stosuje się w gangach, klubach, drużynach sportowych, jednostkach wojskowych i miejscach pracy. W USA i Kanadzie często związany jest z działalnością organizacji uniwersyteckich. W wielu krajach hazing jest surowo karanym wykroczeniem (offense), jednak nie na tyle surowo (severely), aby skutecznie zniechęcić (discourage) do niego  młodych ludzi.

W 2008 r. na uniwersytecie w Maine przeprowadzono badania (research), które objęły ponad 11 tys. studentów z 53 uczelni, a wnioski (conclusion) z nich zebrano w raporcie Hazing in View: College Students at Risk. W czasie badań ustalono, że najpopularniejsze studenckie praktyki z otrzęsin są związane ze spożywaniem alkoholu, różnego typu upokorzeniami, izolacją (isolation) i zachowaniami seksualnymi. Celem hazingu ma natomiast być zbudowanie poczucia solidarności i lojalności (loyalty) między członkami (member) danej grupy.

Skoro hazing jest tak nieprzyjemny (unpleasant) i niebezpieczny, to czemu jego popularność (popularity) nie maleje? Odpowiedź na to pytanie nie jest wbrew pozorom prosta. Na gotowość studentów do poddania się upokarzającym i niebezpiecznym rytuałom (ritual) ma wpływ wiele czynników. Jedna z teorii podkreśla pragnienie przynależności (belongings), lojalności i poświęcenia. Wraz z inicjacją (initiation), nowicjusz otrzymuje swego rodzaju nową tożsamość (identity) zapewniającą mu szacunek otoczenia oraz staje się częścią ekskluzywnej (exclusive) wspólnoty. Jest to związane z tzw. teorią rytuałów przejścia, które znane są ludzkości od samych jej początków i stanowią nieodłączny (inherent) element tradycji różnych kultur. Niestety, mroczną (dark) stroną hazingu jest często spotykany zupełny brak wyobraźni.

Pięciu nowicjuszy przechodzących inicjację w bractwie (fraternity) Zeta Beta Tau na Monmouth College (Illinois) musiało wykopać na plaży głębokie groby (grave), położyć się w nich i pozwolić członkom organizacji przysypać (bury) się piachem. Niestety, jeden z grobów zapadł się, doprowadzając do uduszenia (suffocation) leżącego w nim studenta. Sędzia uznał jednak tę śmierć za nieszczęśliwy wypadek (accident) i uniewinnił siedmiu sprawców (perpetrator).

Na innej uczelni, kilku studentów zostało wydalonych (expel), ale tylko z bractwa, za hazing polegający na porażaniu nowicjuszy prądem. Siedem lat później całe bractwo zawieszono (suspend) – brutalnej praktyki najwyraźniej nie zaprzestano.
W Nowym Jorku z kolei 19-letniego nowicjusza z Manhattan College wywieziono daleko poza kampus (campus) i porzucono bez ubrania w środku zimowej nocy. Stopy miał polane (pour) piwem, co doprowadziło do poważnych odmrożeń (frostbite). Chłopak spędził dwa tygodnie w szpitalu, a jego zdrowie zostało trwale uszkodzone. Sędzia uniewinnił (acquit) czterech podejrzanych, twierdząc że nie można ustalić, czy celowo narazili (expose) niedoszłego brata na niebezpieczeństwo.
W Los Angeles jedenastu nowicjuszy, którzy chcieli wstąpić w szeregi (ranks) bractwa Kappa Sigma Chapter na University of Southern California, zostało zmuszonych (force) do zjedzenia surowej wątroby (liver) namoczonej w oleju. Studentom nie wolno było jej gryźć, a jedynie połykać (swallow) duże kawałki w całości. W efekcie jeden ze studentów zakrztusił się i zmarł.
Na Tulane University (Luizjana) kilkoro nowicjuszy starających się o przyjęcie (admission) do bractwa Pi Kappa Alpha polewano wrzątkiem zmieszanym z gazem pieprzowym i pieprzem Cayenne. Jeden ze studentów inicjację zakończył w szpitalu z poparzeniami (scald) drugiego i trzeciego stopnia na plecach, klatce piersiowej, pośladkach (buttock) i genitaliach (genitals)...
Do szokujących (shocking) praktyk inicjacyjnych zaliczyć można także tzw. elephant walk, który przybiera kilka postaci. W jednej grupa mężczyzn idzie gęsiego i każdy z nich wkłada jeden kciuk (thumb) do ust, a drugi w odbyt (anus) kolegi idącego przed nim. Inna forma polega na trzymaniu penisa kolegi idącego przed i za daną osobą. Trzecia jest połączeniem (combination) dwóch poprzednich. W Vermont (Nowa Anglia) wprowadzono zakaz (ban) stosowania hazing w 1999 r. w związku z doniesieniami (report) o praktykowaniu elephant walk przez drużynę hokejową miejscowego (local) uniwersytetu.
Zajmujące się tępieniem (fight) okrutnego i upokarzającego zjawiska Hazing Prevention Center otrzymuje setki e-maili od osób, które przed przyjęciem do różnych grup zmuszano do okropnych praktyk. Na całym świecie organizacje podobnego rodzaju podejmują próby zmniejszenia (reduce) liczby przypadków hazingu. Szkoły i uniwersytety w nadziei na wyeliminowanie nieoficjalnych „chrztów” organizują coraz częściej oficjalne otrzęsiny. Czy wystarczy to, by brutalne i stresujące (stressful) zjawisko na dobre przeszło do historii?